Posted by / dinsdag 12 februari 2019 / 2 Comments /

The Nursing Diary - Je bent zijn vriendinnetje niet!


Ik maakte weer eens iets mee. Tijdens een normale dienst in het verpleeghuis waar ik werkte. Ik kreeg het aan de stok met een gediplomeerde verpleegkundige. En ja, die discussie ging ik niet bepaald uit de weg...

In het verpleeghuis werkte ik op een afdeling waar meerendeels ouderen verblijven. Hun laatste stationnetje als het ware. Ik ben het type mens, uberhaupt, dat er elke dag voor hen een feestje van wilde maken. Gewoon omdat het kan, en juist omdat deze kwetsbare doelgroep het al moeilijk genoeg heeft (gehad).

Met veel bewoners had ik dan ook een goede band opgebouwd en kon ik goed met hen opschieten. Mede hierdoor mocht ik, met toestemming van de bewoners, hen bij de voornaam noemen. Ja, zelfs de 87-jarige Frans, die al een tijdje op de afdeling verblijft. Elke morgen werk ik begroet met : "heyyy moppie!" waarop ik altijd reageerde met: "hey Franssie!". Een grote schaterlach is wat ik terugkreeg. Dat maakt het begin van mijn dienst altijd al fantastisch.

Frans is namelijk een echte opa. Een oudere man, spierwit haar, keurig en netjes verzorgt, en is altijd in voor een grapje en een dolletje. De beste man hield wel van een beetje ondeugd, en hier wist ik ook veilloos op in te spelen. We hebben wat afgelachen met elkaar, oprecht.

Hier kon blijkbaar een toenmalige collega niet tegen. Ik werd aangesproken en kreeg eigenlijk meer op mijn donder. Ik kreeg letterlijk te horen: "Sharmaine, het is MENEER X, geen Frans, geen Franssie, je bent zijn vriendinnetje niet!". Mijn ome Frans zat hier ook naast en keek haar met grote verbaasde ogen aan. Ook ik was een beetje in shock door deze opmerking.

Wat ik mij afvraag is; waarom mag je geen band opbouwen met een bewoner, een ouder iemand, die op zijn/haar laatste station zit? Waarom mag je geen dolletje uithalen en waarom moet alles maar zo serieus? Naar mijn idee kampt elke oudere in een verpleeghuis al met zo een enorme ballast, dat een beetje luchtigheid en humor al wonderen kan doen. Gewoon een beetje luchtigheid, humor, een glimlach op het gezicht van deze o zo kwetsbare oudere man of vrouw. dát is hetgeen wat ik belangrijk vind.

Wat vind jij? Ben je gelijkwaardig met ouderen als je in de zorg werkt? Of moet je jezelf gereserveerd houden en je eigen persoonlijkheid en karakter onderdrukken. Is dat dan professionaliteit?

Liefs,
Sharmaine

Share This Post :
Tags :

2 opmerkingen:

  1. Wat stom! Iedereen blij toch als jij Franssie zegt?
    Hoe ben je nu die discussie met haar aangegaan? Door wat je schrijft bij 'wat ik mij afvraag is'?
    Je komt er wel hoor!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Lief dat je een reactie achterlaat! Ik heb het opgelost door aan te geven dat ik cliëntgerichte zorg biedt en als een bewoner er behoefte aan heeft om op een wat informelere wijze met mij om te gaan, dat dit voor mij prima is. Ook heb ik mijn standpunt weergegeven door dus te benoemen dat ik het persoonlijk belangrijk vind dat de bewoners , waar het toch echt een eindstationnetje voor is, zich op hun gemak moeten voelen en er warme zorg gegeven moet worden. Daar sta ik voor. Iedereen is natuurlijk anders hierin, en het moet je ook wel liggen. Maar ik had tenslotte wel een goede band met alle bewoners, dus dat was voor mij genoeg voldoening; een grote glimlach als ik binnen kwam lopen op mijn werk. Daar doe je het naar mijn idee voor!

      Verwijderen

Hi There!



Leuk dat je een kijkje komt nemen op sharmainesarina.nl. Op deze blog vind je artikelen over beauty, lifestyle, food, en af en toe een persoonlijk artikel als ik iets kwijt moet. Heel veel leesplezier en laat gerust een reactie achter!





Zoeken

Social Media

      





Follow by Email