Posted by / dinsdag 1 januari 2019 / 1 Comment /

Personal • I am BACK!


Hoi allemaal! ja, ik leef nog.. Ik heb echt mijn blog gedurende 2018 verwaarloosd, maar daar had ik zo mijn redenen voor. Een goed voornemen dus om in januari 2019 mijn blog weer nieuw leven in te blazen, maar eerst blik ik met jullie terug op 2018... Want waarom heb ik niet geblogd?

2018 was voor mij een enorm hectisch jaar, dat mag wel gezegd worden. Ik startte aan de opleiding tot GGZ Verpleegkundige, verhuisde uit mijn oude vertrouwde Amsterdam en belandde ik ook nog eens in een burn-out. En dat alles op de respectabele leeftijd van 27 jaar. Laten we eens puntsgewijs alles afgaan.

GGZ Verpleegkundige
In september 2017 startte ik met de opleiding tot GGZ Verpleegkundige. Een super leuke opleiding, met uiteraard wel hier en daar wat hectiek, maar geeft voor alsnog veel voldoening om mezelf te kunnen ontwikkelen binnen de zorg. Ondanks alle hectiek van school wist ik mij hier op zich best goed doorheen te worstelen, al merkte ik dat ik soms wat meer somber leek en het liefst ermee wilde kappen. Al met al ben ik onwijs blij dat ik heb doorgezet, maar hier heb ik ook grotendeels mijn toenmalige werkbegeleider aan te danken. Zonder haar was ik waarschijnlijk gestopt met de opleiding, maar zij heeft mij hier echt doorheen gesleept.

Weg uit 020
Jup, ik, de trouwe Amsterdamse is uit Amsterdam vertrokken. Waarom? Omdat de huizen niet te betalen zijn voor een vrouwtje alleen en ik niet bepaald tot mijn 40e thuis wilde blijven wonen. Mijn ouders zijn schatten, oprecht, maar toch ben je op een gegeven moment wel toe aan een plekje voor jezelf. Ik belandde in Alkmaar, een leuke stad, maar voor mij tot op de dag van vandaag enorm wennen. De mensen zijn anders, het cultuurtje is anders en ook de stad is natuurlijk anders. Alles sluit op vrij christelijke tijden en wil je na het stappen nog wat eten.. tja, dan zou je zelf maar even een paar knakworsten in huis moeten halen. Gewoonweg anders dus en totaal niet wat ik gewend ben. Toch begint het langzaam aan wel wat te worden met mij; ik ben bezig met het halen van mijn rijbewijs zodat ik straks lekker onafhankelijk in het rond kan tuffen en ook vaker vrienden kan opzoeken die in Amsterdam en omstreken wonen. Want ook het sociale aspect is in Alkmaar nu nog lastig aangezien ik welgeteld 2 mensen daar ken. Het zal dus de komende tijd nog wennen en aanpassen worden, maar ik heb hoop dat het helemaal goed gaan komen uiteindelijk.


Burn-out
Ook dit heeft een flinke impact op mij gehad in 2018. Ik merkte aan mezelf in februari dat ik niet "mezelf" leek te zijn. Het spontane was er grotendeels af, ik had nergens zin in en wilde vooral anderen nergens mee opzadelen. Daarnaast werkte ik in een verpleeghuis, waar het eerder regel als uitzondering was dat ik 6 dagen per week werkte in plaats van de 32 uur per week waarvoor ik in dienst was. Dit heeft mij simpelweg de das om gedaan. Ik kon niet meer. Elke werkdag was een gevecht en in tegenstrijd met mezelf. Ik was blij als mijn tijd erop zat en ik naar huis kon.

Zo kende ik mezelf niet, dus ben ik naar de huisarts gegaan. Hij vertelde mij dat ik symptomen van een burn-out vertoonde en vroeg mij of ik veel had meegemaakt de afgelopen jaren. Dit klopte ook, want ik wilde niemand met mijn " ellende" opzadelen dus heb ik zowat alles voor mezelf gehouden. Dat breekt natuurlijk een keer op.  Ik moest mij melden bij de bedrijfsarts, welke helaas van mening was dat ik " energetische disbalans" had en "gewoon" maar even een weekje rust moest nemen. Dan zou het wel over gaan.. Wacht even, wat? Dat heeft natuurlijk ook niet geholpen als je daarna weer in dezelfde hel van 6 dagen per week werken wordt gegooid. Er waren afspraken gemaakt die helaas niet waargemaakt konden worden en was ik weer terug bij af. Het werd alleen maar erger en kreeg ik lichamelijke ongemakken zoals hartkloppingen, duizelingen en tot overmaat ook flauwvallen op het werk. Ik kwam zelfs in het ziekenhuis terecht met een pols van 125-130 , wat bizar hoog is en ook gevaarlijk.

Op een gegeven moment heb ik toen voor mezelf besloten dat hier mijn grens lag. Stiekem was ik over mijn grens heen aangezien ik in het ziekenhuis belandde met een pols van 130 (dat is alarmerend hoog) en niemand van mijn werk (op mijn werkbegeleider na) die ook maar vroeg hoe het met mij ging. Ik heb mij toen ziek gemeld, ik kon tenslotte echt niet meer en had werkelijk alles gegeven wat ik in mij had. Ik sprak een klasgenoot en zij gaf aan dat er bij hen nog vacatures open stonden. Hier heb ik toen op gereageerd en ik werd aangenomen! Ik heb vervolgens direct mijn ontslag ingediend bij mijn werkgever en heb toen 3 maanden thuis gezeten. Puur om van alles bij te kunnen komen en aan mijzelf te kunnen werken. En ik moet zeggen dat ik toen echt wel stappen heb gemaakt. Dat neemt niet weg dat ik er nog steeds niet helemaal ben... Maar het voelt zo verdomd goed om eens voor mezelf te hebben gekozen!

Nieuwe werkgever
Ik ben dus van baan verandert en werk nu als 2e jaars leerling GGZ Verpleegkundige bij een psychiatrische instelling. Dit sluit veel beter aan bij mijn opleiding natuurlijk en moet ik ook eerlijk zeggen dat ik ontzettend blij ben, nog steeds, met mijn keuze om over te stappen. Fysiek is het werk minder zwaar, aangezien de clienten volledig zelfstandig zijn met betrekking tot de lichamelijke verzorging, alleen vragen zij meer begeleiding. Het bieden van structuur, een luisterend oor en monitoren van het zorgproces behoort nu tot mijn werkzaamheden en word ik enorm uitgedaagd in mijn werk. Ik werk in een super leuk en gezellig team, die er ook echt voor elkaar staat. 1 team 1 taak is hetgeen wat bij mij opkomt als ik aan mijn collega's denk. Ik zit weer met een grote grijns op mijn snoet als ik naar mijn werk ga, en dat is voor mij het enige dat telt.

Zo! Nu weten jullie in grove lijnen wat mij heeft bezig gehouden in 2018. Ik besef me heel goed dat er toch wel veel gebeurd is en dat ik te maken heb gehad met veel veranderingen binnen een jaar tijd. Ik probeer me nu te focussen op het positieve en probeer ik te aarden in de situatie waar ik nu in zit. Ook was het een heel leerzaam jaar voor mij geweest op persoonlijk vlak, en dat is voor mij ook heel wat waard.

Liefs,
Sharmaine
Share This Post :
Tags :

1 opmerking:

  1. Je bent een topper en ik ben blij dat je naar je lichaam hebt geluisterd en goed te lezen dat het een stuk beter met je gaat lieverd. .. You go girl. Liefs Patriesx

    BeantwoordenVerwijderen

Hi There!



Leuk dat je een kijkje komt nemen op sharmainesarina.nl. Op deze blog vind je artikelen over beauty, lifestyle, food, en af en toe een persoonlijk artikel als ik iets kwijt moet. Heel veel leesplezier en laat gerust een reactie achter!





Zoeken

Social Media

      





Follow by Email